Jesienią 1966 roku Opel zapisał ważny rozdział w swojej sportowej historii. Szwedzki kierowca Lille-Bror Nasenius, startujący za kierownicą seryjnego Opla Rekorda B 1900 S, zdobył mistrzostwo Europy w rajdach samochodów turystycznych. Był to pierwszy wielki międzynarodowy sukces niemieckiego producenta w tej dyscyplinie, a zarazem początek tradycji, która w kolejnych latach przyniosła marce jeszcze wiele sportowych powodów do dumy.
Opel Rekord B – solidna technika i sportowy potencjał
Wybór samochodu nie był przypadkowy. Wprowadzony w 1965 roku Opel Rekord B łączył przestronne nadwozie, stosunkowo niewielką masę i konstrukcję przystosowaną do intensywnej eksploatacji. Szczególne znaczenie miał nowoczesny silnik z rodziny CIH (Cam-in-Head), wprowadzony do gamy na rok modelowy 1966.
W najmocniejszej odmianie 1900 S czterocylindrowa jednostka o pojemności 1897 cm³ rozwijała 90 KM (66 kW). Przy masie własnej wynoszącej zaledwie 990 kg Rekord B oferował korzystny stosunek mocy do masy, co w połączeniu z dobrą wytrzymałością i przewidywalnym prowadzeniem czyniło go konkurencyjnym samochodem rajdowym.
Co ciekawe, egzemplarz Naseniusa pozostawał bardzo bliski wersji produkcyjnej. Modyfikacje ograniczały się zasadniczo do zastosowania innych opon i amortyzatorów. Dwudrzwiowe sedan służył kierowcy nie tylko podczas zawodów, ale również jako samochód rodzinny. To interesujący przykład epoki, w której granica między samochodem codziennego użytku a maszyną sportową była znacznie mniej wyraźna niż dzisiaj.
Lille-Bror Nasenius – droga do europejskiego sukcesu
Zanim Nasenius związał się z Oplem, zdobywał doświadczenie w sporcie motocyklowym, a następnie przeniósł się do rywalizacji samochodowej. Zwrócił na siebie uwagę dobrymi wynikami w lokalnych zawodach, co zaowocowało podpisaniem profesjonalnego kontraktu z niemieckim producentem w styczniu 1966 roku.
Pierwszy sezon współpracy okazał się wyjątkowy. Szwed zdobył zarówno mistrzostwo Szwecji, jak i mistrzostwo Europy w kategorii samochodów turystycznych Grupy 1. Warto pamiętać, że mistrzostwa świata w rajdach samochodowych powstały dopiero w 1973 roku, dlatego europejski tytuł z 1966 roku należał wówczas do najważniejszych osiągnięć w tej dyscyplinie.
Od Rekorda do Kadetta i Ascony
Sukces nie był jednorazowym wydarzeniem. W sezonie 1967 Nasenius przesiadł się do nowego Rekorda C, zachowującego tę samą jednostkę napędową. Mimo większych wymiarów samochód ważył zaledwie 1025 kg, a udoskonalone tylne zawieszenie ze sprężynami śrubowymi poprawiało jego właściwości jezdne. Szwed zakończył sezon na drugim miejscu w mistrzostwach Europy.
Rok później wybrał znacznie lżejszego Kadetta Rallye 1900 S, którym odniósł cztery zwycięstwa w klasyfikacji generalnej. W 1969 roku rozpoczął współpracę z pilotem Björnem Cederbergiem. Duet ten okazał się niezwykle skuteczny, zdobywając mistrzostwo Szwecji w kolejnych trzech sezonach, do 1971 roku. W latach 1972-1973 Nasenius kontynuował starty za kierownicą Opla Ascony.
Jego oficjalny dorobek obejmował 11 zwycięstw w klasyfikacji generalnej i 35 w klasach, z czego odpowiednio dziewięć i 31 odniósł w samochodach marki Opel.
Triumf z 1966 roku stał się jednym z fundamentów sportowej reputacji producenta z Rüsselsheim. Kilkanaście lat później, w 1982 roku, Walter Röhrl i Christian Geistdörfer zdobyli dla Opla mistrzostwo świata w rajdach samochodowych, startując Asconą 400. Historia Lille-Brora Naseniusa pozostaje jednak wyjątkowym przypomnieniem czasów, gdy seryjny sedan, odpowiedni również do rodzinnych podróży, mógł skutecznie rywalizować na najwyższym europejskim poziomie.
Źródło, Zdjęcia: Opel
