W połowie lat trzydziestych świat motoryzacji żył jednym obsesyjnym pytaniem: kto okaże się szybszy? Europejskie tory wyścigowe i długie odcinki autostrad stały się areną bezwzględnej rywalizacji między producentami, kierowcami i konstruktorami. W centrum tego widowiska znalazły się dwa symbole niemieckiej techniki – Mercedes-Benz oraz młode Auto Union, powstałe w 1932 roku z połączenia Audi, DKW, Horcha i Wanderera. To właśnie wtedy narodziła się legenda „Srebrnych Strzał”.
Sezon Grand Prix 1934 otworzył nowy rozdział dzięki formule ograniczającej masę samochodów do 750 kilogramów. Auto Union odpowiedziało na te przepisy modelem Type A, napędzanym potężnym silnikiem V16 o mocy niemal 300 KM. Już w pierwszym roku startów marka udowodniła swoje ambicje, bijąc serię rekordów prędkości za sprawą Hansa Stucka – wybitnego specjalisty od wyścigów górskich i jazdy na granicy możliwości.
Sukcesy Auto Union zmusiły Mercedesa do kontrataku. Rudolf Caracciola ustanowił pod koniec 1934 roku rekord średniej prędkości ponad 316 km/h na węgierskiej trasie pod Gyón. Dla inżynierów z Zwickau stało się jasne, że aby odzyskać przewagę, nie wystarczy już sama moc silnika. Potrzebna była nowa filozofia konstrukcji.
Tak narodził się jeden z najbardziej fascynujących samochodów epoki – Auto Union „Lucca”, określane przez prasę mianem Rennlimousine. Konstruktorzy rozpoczęli prace od badań aerodynamicznych w berlińskim instytucie lotniczym Adlershof. Efektem była opływowa karoseria przypominająca kroplę wody: długi, zwężający się tył, osłonięte koła i niemal całkowicie zabudowany kokpit. Było to rozwiązanie rewolucyjne jak na połowę lat trzydziestych i zarazem jedno z pierwszych tak konsekwentnych zastosowań aerodynamiki w europejskich wyścigach.
Pod eleganckim nadwoziem pracował nowy silnik V16 o pojemności około pięciu litrów i mocy 343 KM. Choć późniejsze wersje osiągały jeszcze więcej, już ta konfiguracja czyniła z auta niezwykle groźną broń do bicia rekordów. Co jednak równie ważne, samochód zachwycał wyglądem. Technika i estetyka po raz pierwszy połączyły się tutaj w tak harmonijną całość – prędkość stała się sztuką.
Początkowo planowano przeprowadzenie prób ponownie na Węgrzech, lecz kapryśna pogoda pokrzyżowała plany zespołu. Auto Union przenosiło się coraz dalej na południe Europy, aż w końcu znaleziono idealny fragment autostrady pomiędzy Pescią i Altopascio, niedaleko Lukki we Włoszech. Równa nawierzchnia i niemal idealnie prosty odcinek drogi stworzyły wymarzone warunki do rekordowej próby.
15 lutego 1935 roku Hans Stuck ponownie zasiadł za kierownicą. Tysiące widzów obserwowały przejazdy tajemniczego, futurystycznego pojazdu z aluminiowym nadwoziem. Mechanicy wprowadzali ostatnie poprawki aerodynamiczne – częściowo zasłonięto grill chłodnicy, dopracowano osłony kół i przepływ powietrza wokół nadwozia. Rezultat przeszedł oczekiwania: Auto Union osiągnęło średnią 320,267 km/h na milę ze startu lotnego, a pomiary wykazały chwilową prędkość niemal 327 km/h. W tamtym momencie był to najszybszy samochód drogowo-wyścigowy świata.
Triumf pod Lukką miał ogromne znaczenie propagandowe. Niemcy traktowali sukcesy motorsportowe jako demonstrację technologicznej potęgi, dlatego niemal równocześnie z rekordem pokazano bliźniaczy egzemplarz samochodu podczas salonu motoryzacyjnego w Berlinie. Publiczność mogła podziwiać maszynę przypominającą pojazd z przyszłości – niską, smukłą i podporządkowaną jednej idei: maksymalnej prędkości.
Historia Rennlimousine nie zakończyła się jednak pasmem zwycięstw. Kilka miesięcy później oba egzemplarze wystartowały w wyścigu AVUS w Berlinie. Choć imponowały osiągami, problemy techniczne i awarie nie pozwoliły ukończyć zawodów. Była to typowa cecha motorsportu lat trzydziestych – epoki wielkiej odwagi, ale też ogromnego ryzyka i nieustannej walki z ograniczeniami techniki.
Dziś Auto Union Lucca pozostaje jednym z najbardziej niezwykłych symboli przedwojennej motoryzacji. Audi Tradition odtworzyło samochód na podstawie archiwalnych fotografii i dokumentów, a projekt realizowany przez brytyjskich specjalistów trwał ponad trzy lata. Współczesne testy potwierdziły niezwykłą skuteczność aerodynamiczną konstrukcji – współczynnik oporu powietrza wyniósł zaledwie 0,43, wynik imponujący nawet z perspektywy późniejszych dekad. Audi Tradition wyposażyło model Lucca w 16-cylindrowy silnik o pojemności 6 litrów z Auto Union Type C, który był stosowany zamiennie w obrębie rodziny Silver Arrow.
Lucca nie jest wyłącznie zabytkiem. To świadectwo epoki, w której inżynierowie przesuwali granice możliwości z niemal romantyczną determinacją. Samochód ten uosabia wszystko, co fascynuje w klasycznej motoryzacji: odwagę wizjonerów, piękno mechaniki i bezkompromisowe dążenie do prędkości.
Pierwsza publiczna prezentacja samochodu odbędzie się na Festiwalu Prędkości w Goodwood już w lipcu.
Źródło, Zdjęcia: Audi
