Lata sześćdziesiąte były okresem niezwykłej odwagi konstrukcyjnej w europejskiej motoryzacji. Wśród producentów, którzy nie bali się sięgać po przełomowe rozwiązania techniczne, szczególne miejsce zajmował Citroën. Francuska marka, słynąca z nowatorskich konstrukcji, postanowiła sprawdzić przyszłość silnika Wankla, angażując się we wspólny projekt z niemieckim NSU. Efektem tej współpracy było powstanie przedsiębiorstwa COMOTOR1, odpowiedzialnego za produkcję jednostek z wirującym tłokiem.
Niezwykłym owocem tego przedsięwzięcia stał się Citroën M35 – niewielkie, czteromiejscowe coupé stworzone nie jako seryjny model, lecz jako jeżdżące laboratorium badawcze. Pod maską pracował silnik Wankla o pojemności 995 cm³ i mocy 49 KM, który miał zweryfikować zalety nowatorskiej technologii podczas codziennej eksploatacji.
M35 otrzymał rozwiązania charakterystyczne dla najbardziej zaawansowanych modeli Citroëna. Samochód wyposażono w hydropneumatyczne zawieszenie zapewniające wyjątkowy komfort jazdy oraz skuteczne hamulce tarczowe na przedniej osi. Produkcję nadwozi powierzono renomowanej francuskiej firmie Heuliez, specjalizującej się w krótkich seriach i nietypowych projektach, znanej również z realizacji unikatowych konstrukcji dla innych producentów.
Program testowy był równie nietypowy jak sam samochód. Citroën przekazał ograniczoną liczbę egzemplarzy starannie wybranym klientom, którzy przez wiele miesięcy użytkowali auta w normalnych warunkach drogowych. Ich zadaniem było przekazywanie szczegółowych opinii i obserwacji bezpośrednio do działu konstrukcyjnego producenta. Aby podkreślić eksperymentalny charakter projektu, na tylnej szybie każdego egzemplarza umieszczono informację, że pojazd uczestniczy w długoterminowych testach prowadzonych przez klienta na zlecenie Citroëna. Producent objął również silnik dwuletnią gwarancją, co było wyrazem zaufania do nowej technologii.
Choć jednostka Wankla imponowała prostotą budowy, kulturą pracy oraz kompaktowymi wymiarami, praktyka ujawniła również jej słabe strony. Największym problemem okazało się wysokie zużycie paliwa i oleju silnikowego, które znacząco ograniczyło szanse na szersze zastosowanie tej konstrukcji. W rezultacie projekt zakończono już po dwóch latach, a produkcja zamknęła się liczbą zaledwie 267 egzemplarzy.
Historia modelu nie zakończyła się jednak wraz z zakończeniem programu badawczego. Citroën rozpoczął odkupowanie samochodów od użytkowników, a większość z nich została następnie zezłomowana. Decyzja ta miała ograniczyć koszty serwisowania eksperymentalnych pojazdów, lecz sprawiła jednocześnie, że M35 stał się dziś jednym z najrzadszych klasycznych Citroënów.
Szczególnie interesującym egzemplarzem jest samochód oznaczony numerem 124. Opuścił fabrykę w charakterystycznym lakierze Gris Nacré Métallisé i przez wiele lat poruszał się po drogach francuskiej Dordogne. Przed zmianą właściciela przeszedł odnowienie nadwozia w autoryzowanym serwisie Citroëna w Bergerac. Następnie trafił do prywatnej kolekcji w Lyonie, gdzie pozostawał eksponatem przez niemal dekadę.
Później samochód został zakupiony przez amerykańskiego kolekcjonera Petera Mullina i wzbogacił zbiory jednego z najbardziej cenionych muzeów poświęconych francuskiej motoryzacji.
Citroën M35 pozostaje dziś fascynującym świadectwem czasów, gdy producenci odważnie eksperymentowali z rozwiązaniami mogącymi odmienić przyszłość motoryzacji. Choć technologia silnika Wankla nie spełniła pokładanych w niej oczekiwań, sam model zapisał się w historii jako jeden z najbardziej niezwykłych projektów badawczych francuskiego producenta i cenny symbol epoki nieograniczonej inżynierskiej kreatywności.
Szacowana cena samochodu na aukcji: 30 000 – 40 000 dolarów.
Źródło, Zdjęcia: Broad Arrow Auctions | link do aukcji
- COMOTOR była spółką joint venture niemieckiego producenta samochodów NSU i francuskiego producenta Citroën, utworzoną w kwietniu 1967 roku w Luksemburgu. Jej głównym celem było opracowywanie i produkcja silników Wankla do samochodów. ↩︎
