Lata 30. XX wieku były dla motoryzacji czasem szczególnym: śmiałych wizji stylistycznych, bezprecedensowego postępu technicznego i narodzin samochodów, które do dziś wyznaczają kanon klasyki. W samym centrum tej epoki znalazł się Mercedes-Benz 500K – model, który po debiucie na salonie berlińskim w 1934 roku stał się symbolem luksusu, mocy i inżynierskiej doskonałości.
Pod długą, majestatyczną maską pracował ośmiocylindrowy silnik o pojemności pięciu litrów. Bez doładowania rozwijał 100 KM, lecz po uruchomieniu sprężarki – aż 160 KM, co pozwalało rozpędzić ciężką limuzynę lub kabriolet do niemal 180 km/h. Ówczesna prasa motoryzacyjna nie szczędziła zachwytów, podkreślając niezwykłą kulturę pracy i „bezczelną” wręcz łatwość rozwijania prędkości, zarezerwowaną dla wąskiego grona właścicieli.
Modele 500K i późniejszy 540K powstawały na wspólnej platformie W29. Łącznie do 1939 roku zbudowano 761 podwozi, z czego zdecydowaną większość otrzymała nadwozia w zakładach Sindelfingen. Jedynie nieliczne trafiły do niezależnych firm nadwoziowych – i to właśnie te egzemplarze są dziś najbardziej pożądane. Szczególne miejsce zajmuje wariant z nadwoziem coupé autorstwa paryskiej Carrosserie Vanvooren, jednej z najwybitniejszych pracowni epoki art déco.
Vanvooren, znany z realizacji dla marek takich jak Hispano-Suiza, Bugatti czy Rolls-Royce, nadał niemieckiemu podwoziu wyrafinowaną, francuską elegancję. Charakterystyczne, bezsłupkowe boczne okna o nachylonej linii, dynamiczne błotniki oraz przesunięty ku tyłowi zespół silnik-chłodnica tworzyły sylwetkę nowoczesną nawet jak na standardy końca lat 30. Zachowane oznaczenia karoserii wskazują na rok 1938, co sugeruje, że samochód mógł otrzymać nowe nadwozie kilka lat po opuszczeniu fabryki – praktykę dość powszechną wśród ówczesnej elity, żyjącej rytmem konkursów elegancji.
Losy tego konkretnego egzemplarza prowadzą z Francji do Szwajcarii, gdzie po wojnie stał się obiektem młodzieńczej fascynacji Pierre’a Strinatiego1. Przypadkowe spotkanie przerodziło się w historię na całe życie: w 1959 roku Strinati nabył wymarzonego Mercedesa, który stał się pierwszym kamieniem węgielnym jednej z najznakomitszych prywatnych kolekcji samochodów klasycznych w Europie. Mimo licznych transakcji w kolejnych dekadach, z 500K Vanvooren nigdy się nie rozstał.
Samochód, pieczołowicie konserwowany i częściowo odświeżony na początku lat 60., zachował wyjątkowy stopień oryginalności, zwłaszcza w zielonym, skórzanym wnętrzu. Przez dekady pozostawał poza zasięgiem publicznego wzroku, co tylko wzmocniło jego legendę. Dziś stanowi doskonały przykład harmonii niemieckiej precyzji i francuskiego kunsztu stylistycznego – harmonii, która uczyniła z Mercedesa 500K jedną z najwspanialszych ikon przedwojennej motoryzacji.
Szacowna cena samochodu na aukcji: 1 500 000 – 2 500 000 euro.
Źródło, Zdjęcia: Bonhams|Cars | link od aukcji
- Pierre Strinati (ur. 31 października 1928 r. w Genewie, zm. tamże w wieku 96 lat) był szwajcarskim speleologiem, naukowcem, popularyzatorem nauki, krytykiem kultury popularnej oraz kolekcjonerem aut zabytkowych. Zgromadził jedną z najwspanialszych kolekcji pojazdów z lat 30.: Bugatti Type 57, Talbot Lago T150-C SS Goutte d’Eau, Lagonda V12, Alfa Romeo 8C 2900, Avions Voisin, Delage, Delahaye V12, Horsch czy BMW 328. Kolekcję uzupełniały później bardziej współczesne modele, takie jak kilka Mercedesów 300 SL, BMW 507, Pegaso Z102 oraz Ferrari 212 Cabriolet. ↩︎
