W katalogu klasycznych pojazdów użytkowych Alfa Romeo F12 zajmuje miejsce wyjątkowe: to przykład włoskiej sztuki konstrukcyjnej, która potrafiła połączyć pragmatyzm z niepowtarzalnym charakterem. Zaprezentowany egzemplarz, ukończony 4 lipca 1972 roku i dostarczony w grudniu tego samego roku Ministerstwu Spraw Wewnętrznych w Rzymie. Jego służba we włoskiej administracji trwała aż do 1982 roku, po czym pojazd przeszedł w ręce kolekcjonera i doczekał gruntownej odbudowy, przywracając mu dawny blask i użytkowy urok.
F12 to właściwie furgon z homologacją na przewóz ośmiu pasażerów (łącznie z kierowcą), co czyniło go w latach 70. komfortowym minibusem do miejskich zadań. Charakterystyczny nadwoziowy podział między częścią kierowcy a przestrzenią ładunkowo-pasażerską pozostawał praktyczny i uniwersalny.
Po starannym remoncie obejmującym pełne rozebranie nadwozia i ramy, samochód odzyskał harmonijną, dwukolorową lakierowaną karoserię podkreśloną subtelną, czerwienną linią oraz gustowne wnętrze z ośmioma tapicerowanymi miejscami pasażerskimi, wykończonymi brązową winylową tapicerką i delikatnymi panelami z drewna. Tak odrestaurowany F12 jest dziś nie tylko rzadkim świadectwem włoskiej motoryzacji użytkowej, lecz także eleganckim wehikułem do rodzinnych i klubowych spotkań miłośników klasyków.
Alfa Romeo A12/F12 – kontekst i dane techniczne
Seria A12 i jej bliźniacza F12 powstały jako bezpośredni następcy modelu Romeo i były produkowane przez Alfa Romeo w zakładzie w Pomigliano d’Arco w latach 1967–1983. Litera „A” w nazwie oznacza Autocarro – nadwozie typu lekki samochód ciężarowy z otwartą przestrzenią ładunkową, natomiast „F” odnosi się do Furgone – zamkniętego furgonu użytkowego. Samochody te powstały jako wszechstronne pojazdy dostawcze i użytkowe, które szybko znalazły zastosowanie w usługach miejskich, firmach transportowych, a także instytucjach państwowych.
Pod maską montowano dwa typy jednostek napędowych. Standardowym i najbardziej charakterystycznym był benzynowy silnik Alfa Romeo o pojemności 1290 cm³ z podwójnym wałkiem rozrządu, znany z modelu Giulia i mocy około 52 KM – przystosowany do większego obciążenia i warunków pracy pojazdu dostawczego. Od 1973 roku dostępna była także wersja z dieslem Perkins 1760 cm³ generującym około 50 KM.
Napęd przenoszony był na przednią oś przez czterobiegową, ręczną skrzynię ZF, co w połączeniu z przednim napędem zapewniało dobrą trakcję i stabilność w codziennym użytkowaniu. System hamulcowy składał się z tarcz z przodu i bębnów z tyłu, typowych dla pojazdów tej klasy i epoki. Maksymalna prędkość sięgała około 115 km/h z silnikiem benzynowym i 92 km/h z dieslem – co w warunkach drogowych lat 70. było wynikiem w pełni satysfakcjonującym.
Szacowana cena samochodu na aukcji: 60 000 – 70 000 euro.
Źródło: Bonhams|Cars oraz Wikipedia, Zdjęcia: Bonhams|Cars | link do aukcji
